Pomijając lęk przed terminem sprawdzianu z-lekka-liźniętego "Potopu", paraliżem ogólnokończynowym na wuefie i niepewnością, czy praca na historię spełnia normy unijne, jest pięknie. Stęskniłem się za tymi ludźmi, za tą atmosferą, za salą od historii, za niektórymi nauczycielami... Nawet zmiana nauczyciela od matematyki jakoś specjalnie mnie nie gnębi. Ot, będą jajca. Chyba po raz pierwszy z moich ust padają takie słowa. Że czuję się w mojej klasie dobrze, że chętnie z nią przebywam, że nie czuję się "inny" z powodu moich pewnych nieudolności. Ciemne strony to w IIe drobnostki, o których łatwo zapominam. Przecież nie może być idealnie, co nie?
Rozpoczęcie minęło fajnie, pomimo podłej pogody, mrozu, wiatru i niewyspania, maskowanego odrobiną standardowej przy tej okazji adrenalinki, która spłynęła ze mnie wraz z pierwszym zaburczeniem w brzuchu, inaugurującym koniec części artystycznej rozpoczęcia. Tak, kocham Chopina słuchać i grać, ale Jezu Chryste, nie o tej porze, nie przy tej pogodzie, nie w takim stanie.
A potem pizza w Blues Cafe. Długo oczekiwana, bo przez godzinę (ave nieudolna obsługo), ale w bardzo dobrym towarzystwie dobrych znajomych. I tych od dawna, i tych poznanych dopiero w liceum.
A po krótkim zgonie na ukochanym łóżku, wypad w plener. Pełen chillout, Molu i Szaman, parę procentów na dobry początek a na końcu deszcz i... Godzinne pogaduchy w sklepie. I deszcz ponownie.
Czas wrócić do "Potopu". Jeżeli ukochana pani S. postanowi na drugim polskim potraktować nas kartkóweczką, to lepiej nie wystartować z jakąś wystrzałową oceną i chociaż jakkolwiek pokazać cokolwiek.
Chyba będzie dobrze
Byle wytrwać ten początek.
Przeczytać Potop.
Ogarnąć sprawdzian.
Wkręcić się w rytm, z którego wybiję się dopiero za 10 miesięcy.
A po drodze jeszcze dwa cudowne koncerty.
Jeden na poważnie, jesienny, melancholijny, drugi z jajami, ostatni raz jako Lady zGaGa.
Tak, będzie dobrze